İnsanın ruhsal acıları, herzaman, her uygarlığın sonunda, çok ustaca hokkabaz oyunlarıyla-arı şiir, arı müzik, arı düşünce biter. Her din ve sahtekarlıktan öksüz kalmış, artık hiçbirşey beklemeyen, hiçbirşeyden korkmayan son insanın toprağı, ruh halini almıştır ve ruhun artık beslenmek için köklerini salıp emeceği yer yoktur... Son insanda kendini boşalttı;  artık ne, tohum ne gübre, ne de kan. Herşeye sözcüklere dönüştü. Her sözcük topluluğu da müzik hokkabazlığına yöneldi. Şimdi son insan daha da ileri gidiyor; yalnızlığın ucunda oturuyor ve müziğin çözümünü, sağır matematik ölçüleriyle yapıyor...